بیست و چند روز است نمیتوانم بنویسم

قلم به دستم و دستم به دکمه آخر دوربین ، هرسه غریبه اند

دوستان زیادی داشتم

دوستانی که با آنها عمر و خاطرات و مراحل

سلسه وار از پی هم گذشتند و دست کودتا آنها را از من و من را از آنها

دور کرد

بیست روزیست به عکسها مثل قبل نگاه نمیکنم

عکسها هم  بو و طمع تلخ تحجر و مقاومتی را میدهند

که کثیف و فاسد و متعفن است

که جان میگیرد تا تغییر نیاید

بیست روزیست به یاد هم قسم شدنمان میُفتم

قسمی که به ذات رفاقت و پایمردی خوردیم

که با دیدن سبزرویه ها در معابر

در دل هر فرد

برای فردای خود مصمم شویم

یاد قولی که دادیم که تا آخرین لحظه با طراوت

قدر شادی و انبساط خاطر نسبی حاصل از حضورمان را

پس از بست و سوم ماه خرداد بدانیم

که بایستیم ، که بمانیم

بیست روز است

وقتی میشمارم،از دوستان خیلی نزدیک و از دوستان خیلی دور

روی هم رفته پانزده نفر از صدو بیست و هشت نفر مانده ایم

ولی این ماندن ماندن نیست،با امید ساختن نیست

قرار است سرخورده ترین بهار این سی و چند سال

فقط شش تایشان را کنار هم نگه دارد

دلم به هم میخورد رفقا

من اینبار با خون دل مینویسم

نه به دلایل خاص پُلیتیکی،که آنها به جا و دقیق و محکم

که به آن قسم شکستن ما و رفقا

که هرکدام برای مملکت خود گریستیم و پای کوه و کمر قسم به ذات رفاقت و امید خوردیم

تا کنار هم بمانیم

دنیای شادی بسازیم

با سختی ها،با نا امیدی ها،با دردها و غمها

بسازیم و نمنم شکستشان دهیم و برای دل و خاک و شادی کار کنیم

ولی فی الحال…

دیگرنه میتوان نوشت نه میتوان دیده را باز دید

فقط پانزده نفر مانده ایم

بیست روزییست یتیم شده ایم

یتیم ِ رفیق و شادی و امید