گل من،

آمدنت را با تمام وجود احساس کردم

دیدمت

بوییدمت،همان بوی آشنای سالهای انتظاررا میدادی

همان بوی خوب و گرم زندگی

امید و نشاط

دیوانگی و شوق

وقتی جرقه ای در میان انبوهی از احساسات سرد و خُرد

بعد از سالها رنج و زحمت،از تو

به  جنگلم افتاد

شوق جاری شدنت رنگم داد

به تمام رخوتها “نه” گفتم

تو را دیدم و شوقم پیدا شد

شوقی که بی تعارف،ظنّ ِ نابودیَش بُرده بودم

و ایمان آودرم،که

زیبایی سادگیست و سادگی،زیباترین ِ زیبایی آفرینیهاست

نمیدانم بعد از چندوقت است؛

امشب

صدای قاشق همسفرِ با شِکر در دَوَران لیوان سرامیکی قهوه

از هر صدایی برایم خوشتر است و با به یادآوردنت

همه آنچه مرا میازُرد از کف دادم

تورا که میبینم

شوقم را زندگی میکنم

با تمام وجودم که گرمست و مست

ماندنی باشی خوشقدم دیرینه پای آشنا

دوستت دارم